„სარჩობელაზედ“ ქართული კლასიკური პროზის ერთ-ერთი ყველაზე მძაფრი და ემოციური ტექსტია. ნაწარმოებში აღწერილია უმძიმესი სურათი — სიკვდილმისჯილი გლეხის, გიორგის საჯარო დასჯა. ილია ჭავჭავაძე დიდი ფსიქოლოგიური ოსტატობით გადმოსცემს ადამიანის განცდებს სიკვდილის წინაშე და იმ შემზარავ კონტრასტს, რომელიც სიცოცხლის სილამაზესა (ბუნების გამოღვიძება) და სიკვდილის სიცივეს (სახრჩობელა) შორის არსებობს. ეს არ არის მხოლოდ ერთი ადამიანის ტრაგედია; ეს არის საზოგადოების სამსჯავროც. ავტორი გვიჩვენებს ცნობისმოყვარე ბრბოს სახეს, რომლისთვისაც სხვისი სიკვდილი სანახაობად ქცეულა. „სარჩობელაზედ“ ხშირად განიხილება როგორც დამოუკიდებელი ნოველა, თუმცა სიუჟეტურად ის ილიას მოთხრობის, „ოთარაანთ ქვრივის“ ფინალური ნაწილია. აღნიშნული წიგნი გამოცემულია “ქართული წიგნის” მიერ, 1926 წელს.