ილია ჭავჭავაძის პროგრამული ნაწარმოების, „მგზავრების წერილების“ (1861), 1925 წლის გამოცემა, რომელიც გამომცემლობა „ქართულმა წიგნმა“ დაბეჭდა, უმნიშვნელოვანეს ბიბლიოგრაფიულ და კულტურულ-ისტორიულ ღირებულებას ატარებს. გამოცემა მოექცა საქართველოს გასაბჭოების შემდგომ ეპოქაში, როდესაც ქართული კლასიკური ლიტერატურა, განსაკუთრებით კი ეროვნულ-განმათავისუფლებელი იდეების მატარებელი ტექსტები, ახალი, მარქსისტული იდეოლოგიის ჭრილში გადააზრებას ექვემდებარებოდა. თავად ნაწარმოები წარმოადგენს ახალი ქართული რეალიზმის ესთეტიკურ და „თერგდალეულთა“ თაობის პოლიტიკურ მანიფესტს. მისი ცენტრალური კონცეფცია აგებულია ორ სიმბოლურ სახეზე – გაყინული, უძრავი მყინვარისა და მძაფრი, მღელვარე თერგის ანტითეზაზე. ეს დიქოტომია განასახიერებს წარსულის სტაგნაციას, ძილსა და პროგრესულ ეროვნულ აქტივობას, მოძრაობას, რომელიც ქვეყნის ღონისა და სიცოცხლის მიმცემად არის გამოცხადებული. 1925 წლის გამოცემა ამყარებდა ილიასეული ეროვნული თვითშეგნების იდეის უწყვეტ აქტუალობას და ემსახურებოდა კლასიკოსის მემკვიდრეობის შენარჩუნების ამოცანას ცენზურისა და იდეოლოგიური წნეხის პირობებში, რაც მას განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს XX საუკუნის 20-იანი წლების ქართული წიგნის ისტორიაში.