“როცა ილია თერგს მიუახლოვდა, მდინარის ხიდი ისე გაიარა თვალი არ გაუხელია, რადგან იცოდა, რომ თერგდალეულობა ქართველ კაცს ზედმეტად ,,ეჭაშნიკება“. თუნდაც იმის გამო, რომ უბრალოდ თერგდალეულები არიან. აღსანიშნავია ისიც, რომ ილია თერგზე საუბრისას იმოწმებს გრიგოლ ორბელიანის სიტყვებს. აქ ჩანს, მას აქვს ძალიან დიდი პატივისცემა და სიყვარული ამ დამსახურებული პოეტის მიმართ. ჭავჭავაძე სადგურში მისვლის შემდგომ შედის ოთახში და ჩაის გამზადებას ელოდება. იგი წერს: ,,ოთხი წელიწადი იყო, რაც მე რუსეთში ვიმყოფებოდი და ჩემი ქვვეყანა არ მენახა“. მისთვის ეს ოთხი წელიწადი თითქმის მთელი საუკუნე იყო. სამშობლოში დაბრუნებისას უამრავი კითხვა უჩნდება იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ შეეჩვევა თავის ქვეყანას? რას ეტყვის მას? შეძლებს რომ დაცემული ააყენოს და მტირალს ცრემლი მოსწმინდოს? თუმცა, ილია ფიქრობს, რომ სამშობლო მიიღებს, შეიყვარებს და ერთმანეთს გაუგებენ. ამრიგად, შემოქმედი ამ ნაწარმოების საშუალებით ცდილობს, რომ ქართველ ხალხს დაანახოს რუსეთის რეალური სახე. ის ეძებს გზებს, რომ რუსეთიდან დაბრუნებულმა, ნანახი გამოცდილება და განცდილი გაუზიაროს სრულიად საქართველოს. ილია ჭეშმარიტი მამულიშილია და მის უმთავრეს სადარდებელსა და საფიქრებელს სამშობლო წარმოადგენს.”