ილია ჭავჭავაძის ლექსი "საშობაოდ" დაიწერა 1878 წელს და წარმოადგენს ქართული პოეზიის ერთ-ერთ თვალსაჩინო ნიმუშს, რომელიც ეროვნულ და რელიგიურ მოტივებს აერთიანებს. "საშობაოდ" ილია ჭავჭავაძის უმნიშვნელოვანესი ლექსია, რომელიც საუკეთესოდ ასახავს ქართველი ხალხის რელიგიურ სულსა და ეროვნულ მისწრაფებებს XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. ეს არის ნაწარმოები, სადაც პატრიოტიზმი და ქრისტიანული მრწამსი ერთმანეთს ერწყმის და ერს უდიდესი ტკივილის ფონზე იმედის შუქს ასხივებს. ლექსის მთავარი თემაა ქრისტეშობის დღესასწაული და მისი სიმბოლური მნიშვნელობა ეროვნული გამოღვიძებისა და გადარჩენისთვის. პოეტი შობის სიხარულს უპირისპირებს საქართველოს იმდროინდელ მძიმე მდგომარეობას. ლექსში გადმოცემულია პოეტის ტკივილი ქვეყნის ბედის გამო. ილია ხედავს საქართველოს, როგორც "ობლად" დარჩენილ, ბედკრულ ქვეყანას. მაცხოვრის შობიდან გამომდინარე, პოეტი გამოთქვამს მტკიცე რწმენას და იმედს მომავლის მიმართ. ის მოუწოდებს ერს, არ დაკარგოს რწმენა და გაიხსენოს ქრისტეს გზავნილი. ილია არ შემოიფარგლება მხოლოდ რელიგიური მიმართულებით, იგი საუბრობს "ტანჯულთათვის ნუგეშის" მოტანაზე, რაც ქვეყნის სოციალური პრობლემების აქტუალურობასაც უსვამს ხაზს. ლექსი არის რწმენის ჰიმნი, რომელიც ერს მოუწოდებს: არ დაეცეს სულით, რადგან ქრისტეს შობა არის ახალი სიცოცხლისა და გადარჩენის საწყისი. ეროვნული თავისუფლების გზა რწმენაზე და გაერთიანებაზე გადის. ეს არის ლირიკული ლექსი, რომელიც რელიგიურ-პატრიოტული პათოსითაა გამსჭვალული. საზეიმო და ამაღლებული რიტმი ერწყმის სევდიან, საფიქრალ ტონს. პოეტი აქტიურად იყენებს: სიმბოლოებს: შობის ვარსკვლავი, ბეთლემი, როგორც იმედის ნათელი წერტილი. მეტაფორებს: მაგალითად, ქვეყნის ობლად დარჩენის ხატება. რიტორიკულ მიმართვებსა და კითხვებს, რაც ლექსს დინამიკურობასა და ემოციურ ძალას მატებს.