ილიას ლირიკული პოემა „ქართვლის დედა“ საქართველოს დედის სახით წარმოსახავს ღირსების, სიმტკიცის, სულიერი სიძლიერისა და ეროვნულობის მარადიულ სიმბოლოს. ნაწარმოებში სამშობლო ქალის სახეს იღებს: ის არის ერთდროულად მკაცრიც, მოსიყვარულეც, გამოცდილიც და ბრძენიც, რომელიც შვილის ბედს გულისცემით ეხმიანება. ნაწარმოები არა მხოლოდ რეალური დედაა, არამედ დედა-ქვეყანა, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში სახელმწიფოს დარაჯად უდგას. მისი სახე ასოცირდება ტანჯვასთანაც და გამძლეობასთანაც, რომელსაც გადატანილი აქვს უამრავი ისტორიული გასაჭირი, მაგრამ მაინც ამაყად დგას, რადგან რწმენა აქვს თავისი შვილების ძალასა და ღირსებაზე. პოემაში დედა შვილს არა მხოლოდ ცხოვრებას აძლევს, არამედ მორალურ გზასაც უჩვენებს — სიმამაცის, ერთგულების, კეთილშობილების გზას. ილიასთვის ქართვლის დედა არის ის საძირკველი, რომელიც ერის არსებობას ამაგრებს და დედის სიმტკიცე ერის სიმტკიცედ იქცევა, მისი ცრემლი კი ერის ტკივილად. ლექსს ჩამოყალიბებული აქვს ეროვნული პათოსი — იგი გვახსენებს, რომ სამშობლოს სიყვარული და პატივისცემა პირველ რიგში ოჯახში იბადება, დედის კურთხევით და მისივე მაგალითით. „ქართვლის დედა“ წარმოადგენს ქართველობის მარადიულ მუხტს — იმ ძალას, რომელიც აერთიანებს თაობებს და საქართველოს მომავალს აშენებს. პოეტმა ნაწარმობი მიუძღვნა პეტრე ნაკაშიძეს.