გიორგი ბარისაშვილი ამ ნარკვევს უწოდებს ყველა დროისათვის მნიშვნელოვან ნაშრომს, ქართული ტრადიციული მეღვინეობის ფორმულას, რომლითაც ყოველმა ქართულმა ღვინის საწარმომ უნდა იხელმძღვანელოს. საკუთრივ ნარკვევში ილია ჭავჭავაძე კიცხავს მათ, ვინც ყველაფერ უცხოს საუცხოოდ მიიჩნევს და მიუთითებს, რომ მის დროსაც კი ქართველი ერი ტრადიციული წესებით არჩევს ღვინის დაყენებას და ევროპულს ერიდება. იგი მიუთითებს ღვინის ქართული წესით დაყენების უპირატესობაზე, განიხილავს ვენახისათვის მიწის შერჩევის მნიშვნელობას, ყურძნის დაკრეფისა და მისი ფეხით დაწურვის წესებს, მარნების არქიტექტურას, ქვევრისა და ქვევრის ღვინის სიკეთისა და მეღვინეობა-მევენახეობასთან დაკავშირებულ სხვა საკითხებს. წიგნი გამოცემულია საქველმოქმედო მიზნებით. ნაწარმოების წყაროა ილიას ტომეულის მე7-ე ტომი : წერილები სახალხო მეურნეობის საკითხებზე, პავლე ინგოროყვას რედაქციით.