ნაშრომი წარმოადგენს ილია ჭავჭავაძის მწვავე პასუხს მე-19 საუკუნის ბოლოს გააქტიურებულ იმ სომეხ და რუს მკვლევართა (მაგ. ნ. გოლმსტრემი, გ. ეზოვი, კ. პატკანოვი) ტენდენციურ მოსაზრებებზე, რომლებიც მიზანმიმართულად ამახინჯებდნენ საქართველოს ისტორიას და ქართულ კულტურულ მემკვიდრეობას სომხურ ნიმუშებად აცხადებდნენ. ავტორი მეცნიერული სიზუსტით, ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობითა და ლოგიკური არგუმენტაციით აბათილებს ფსევდომეცნიერულ თეორიებს. ილია ამხელს ისტორიული ფაქტების მითვისებისა და გადაკეთების მცდელობებს — იქნება ეს ქართული ტაძრების წარმომავლობის შეცვლა თუ ქართული ეპიგრაფიკული ძეგლების (წარწერების) იგნორირება. ნაშრომი დღესაც აქტუალურია როგორც ისტორიული წყარო და მაგალითი იმისა, თუ როგორ უნდა დაიცვას ერმა საკუთარი ინტელექტუალური და კულტურული სივრცე ცივილიზებული, არგუმენტირებული გზით.